دوباره
دوباره امسال شروع می کنم به نوشتن ، دوباره با متنی نو ، با سلامی به شما، در روزهای اول بهار ، دوباره شروع می کنم به نوشتن با عرض تبریک به شما با آرزوی سالی خوب برای شما
وبه قول از مسعود، ... فرزانه ای از طائفه فرزانگان
(دوباره حس خوب روی پشت بام خانه پدربزرگ )
به هر حال .......
ایام خوش کودکی ما بود تحویل سال که طرف صبح بود پیرونی های فامیل سینه دیوار خشتی با تُنبانهای مشکی پاچه گشاد ،کلاه نمدی یا عرقچینهای سفید کنار یکدیگر ایستاده بودند و منتظر کلامی از رادیو بودند .
خانه از قبل تمیزشده بود ، بچه ها لباسهای نو پوشیده بودند ، مهمانها شاد بودند و لبخند روی لبهایشان برگهای کوچک و قرمز رنگ درخت انارمی خواست چیزی بگوید ،خروس رنگی بزرگ که روی جفت در پشت خانه ایستاده بود نظاره گر همه چیز بود .
خورشید را از داخل حوض آب می شد دید ، اما همه حواسشان جمع صدای رادیو بود .
رادیو را آورده بودند پشت نرده ایوان گذاشته بودند و صدایش را بلند کرده بودند منتظر صدایی بودند که صدایش بزند یا مقلب القلوب والابصار......
رادیو گاهی دقایق پایانی سال را اعلام می کرد چند دقیقه دیگر هم گذشت که یکی با صدای بلند گفت هیس .........
همه ساکت شدند مردها دستشان به طرف آسمان بلند بود زنها در دل و با زبان صدای صاحب لیل و نهار می زدند انگار می خواست تحولی بزرگ انجام بشود که گوینده گفت یا مقلب القلوب والابصار
یا مدبر الیل والنهار
یا محول الحول والا الحوال
حول حالنا الی احسن الحال
وآغاز سال جدید را اعلام می کرد انگار به راستی تحولی انجام گرفت .
آدمهای ساکت و آرام به حرکت در آمدندمثل این که تازه همدیگر را دیده اند همدیگر را در آغوش گرفتند و روی یکدیگر را بوسیدند .
خروس از روی درب چوبی به پایین پرید ، با دست زدن بچه ها به آب خورشید داخل حوض به تلاطم افتاد و ما فهمیدیم که برگهای کوچک درخت انار چه می خواستند بگویند .
................ .........
دوست دارم دراولین متن امسال یادی داشته باشم از قدیمی ها و از پدر و مادرم که دوست داشتند فرزندانشان کسی بشوند
در عکس زیر پدر ومادرم را می بینید که فرش زیر پای خارجی ها را تأمین می کنند تا نان داخل سفره شان تأمین باشد
در عکس وسط فرزندان ذکورشان را می بینید و در عکس آخر منزل عبرت را
در این بهار زیبا خدا رحمت کند همه اسیران خاک را.
محمد بیدگلی هستم